زندگي شهد گل است .زنبور زمان مي مکدش.آنچه مي ماند عسل خاطره هاست.

اين باران نيست که ميبارد ، صداي خسته ي من است که از چشمانم بيرون ميريزند از وقتي كه مردم دلتنگي هايم چندين برابر شده است. يادت هست؟ حتي آن روزها كه تمام ثانيه هايش را با تو بودن خرج مي كردم آرام و بي صدا مي گفتمت: دلتنگم. و اين دلتنگي لعنتي هيچگاه رهايم نكرد تا لحظه ي مرگ.

زندگي 2 چيز به من آموخت: آرزوي مرگ و مرگ آرزو.....!!!!!!

عشق از هر گل سرخي دلپذير تر است ، اما خارهاي آن قلب تو را عميق تر از هر خاري سوراخ مي كند

گه کسي رو دوست داري،نه براش ستاره باش،نه آفتاب،چون هر دو شون مهمون زود گذرند،پس براش آسمون باش که هميشه بالاي سرش باشي

و به خودت نگاه کني ! می ببيني که سرشار از مهرش هستي !

چشماني داري براي ديدن، که زيبايي ها و خوبي ها را ببيني و به يادش باشي!

گوشهايي براي شنيدن، که نواها و ترانه هاي زندگيت را بشنوي و به يادش باشي!

پاهايي براي راه رفتن بر روي زمين تا راهي راه او شوي! و در هر قدم به يادش باشي!

دستاني که مي تواني با آنها خلق زيبايي را تجربه کني و با کمک همين دستان به ديگران ياري رساني . مي تواني قلمي به دست گيري و با نوشتن هر کلمه به يادش باشي!

قلبي که مي تواند براي او و براي دوستداران او بتپد و با هر تپش او را ياد کني!

و ذهني که مي تواند سرشار از آموخته هايي شود که توانايي و عظمت او را بيشتر درک کني و او را چون گنجينه اي در يادت محفوظ نگاه داري!

و تو شرمسار هستي که چطور شکر و سپاس همه اين نعمت ها را به جا بياوري ! چطور از خداي خودت تشکر کني و چطور مي تواني هميشه ، در هر حال و در هر زماني به يادش باشي!

وقتي احساس مي کني تنها شدي اين صداي خداست که به گوش مي رسد که :

بر من توکل کن!

و تو بيش از هر زمان ديگري مشتاقانه به سوي او رهسپار خواهي شد! چون مي داني خداوند مطمئن ترين تکيه گاه تو خواهد بود.

خدايا خيلي دوستت دارم !

خدايا ازت متشکرم ! به خاطر همه چيز !

یه جوری هوای غربت می گیرم،انگاری غروب روز محشره.......

همه چی رنگ بد خاکستری،همه چی رنگ شکستنددلم رو میگره.......

امیدای زنده ی تو دل من،با غروب دوباره از نو میمیره

کاش تو این اسمون بی انتها،دل من یه گوشه جا داده بشه توی دلت.....

پشت این ستاره های کاغذی،راس راسی ستاره ای زاده بشه......

صورتش مثل تو باشه،مث تو،ساده و روشن و پاک افتابی.....

بدرخشه تو شبای سرد من،بدرخشه تو شبای بی خوابی من......

یه ترانه بخونه تو گوش من،من براش غصه هامو گریه کنم و اشکامو جاری کنم...

تلخی روزای بی ترانه رو،تلخی جمعه ها رو گریه کنم.......

بگه این ابر سیاه گریه دار،چرا از تو اسمون رد نمیشه.......

میگذره تلخی این تنگ غروب،یا می مونه پشت شیشه برای همیشه؟!

اما باز غروب و خیال من فکر روزای بلند و روشنه

توی سینه قلب بی قرار من،مثل یه زندونیه،مثل منه!!.

از حس عاشقونت هیچی به من ندادی

من واسه تو چی بودم ی

ه عاشق زیادی

از حس عاشقونت هیچی به من ندادی

من واسه تو چی بودم یه عاشق زیادی

یه عاشق زیادی

یه سایه که همیشه تو لحظه ها باهاته

هیچ وقت نشد بفهمم چه حسی تو چشاته

چه حسی تو چشاته

من با تو گریه کردم ، من با تو چون گرفتم

چیزی ازت نخواستم ، چیزی بهت نگفتم

تو دست کم گرفتی این عشق و سادگیمو

به دست تو سپردم تمام زندگیمو

کم مونده بود که قلبم برای تو بمیره

حتی تو خواب ندیدم کسی جامو بگیره

از حس عاشقونت هیچی به من ندادی

من واسه تو چی بودم یه عاشق زیادی

یه عاشق زیادی

من با تو گریه کردم ، من با تو چون گرفتم

چیزی ازت نخواستم ، چیزی بهت نگفتم

تو دست کم گرفتی این عشق و سادگیمو

به دست تو سپردم تمام زندگیمو

در دستان توانمند غم دست وپا مي زنم

چشمانم را هاله اي از غم فرا گرفته است

ديگر نمي آيي ودستانت را در دستانم نمي گذاري

به من گفتي :مغروري آري آنقدر عشق تو به من غرور داده

كه چشم بر همه چيز بسته ام.بايد چشم را عادت بدهم كه ديگر

تو را نخواهند ديد.گوشم را به آن عادت بدهم كه ديگر صدايت را نخواهد شنيد.

اما به من بگواي نازنين من قلبم را چه كنم؟او را چگونه عادت دهم ؟

تو كه با بهار آمده بودي قرار بود ديگر نروي قرار بود تكيه گاه تن خسته وروح

رنجورم باشي .قرار ما اين نبود .حا لا بگو با اين دل ديوانه چه كنم؟

چه چيزي آرامبخش من با شد؟

توی آسمون دنیا هر کسی ستاره داره
 
 چرا وقتی نوبت ماست آسمون جایی نداره
 
 واسه من تنهایی درده ، درده هیچ کسو نداشتن
 
  هر گله پژمرده رو، تو کویر سینه کاشتن
 
 دیگه باور کردم این رو که باید تنها بمونم
 
 تا دمه لحظه مردن شعر تنهایی بخونم
 

زندگی به من آموخت ....

بهترین دوست من ، بهترین دوست من است چون تابحال با او برخورد نداشته ام .. !!

زندگی به من آموخت که رازم را به چشمانم نگویم که زود تر از هر کس آن را بر ملا می کند ..!!

زندگی به من آموخت که هیچ کس یک همراز خوب نیست .. !!

زندگی به من آموخت که غمها را در خود خفه کنم و دم نزنم .. !!

زندگی به من آموخت که درد و دل با نزدیکترین دوستان هم کاری اشتباه است ..!!

زندگی به من آموخت که بهترین ها گاه بد ترین میشوند .. !!

زندگی به من آموخت که کوچکترین برخورد ها میتواند بهترینها و دوست داشتنی ترینها را از آدم بگیرد .. !!

زندگی به من آموخت که زمزمه های دلتنگی را در گوش هیچ کس حتی خودم نجوا نکنم .. !!

زندگی به من آموخت که از تحمل سختی ها فرار نکنم .. !!

زندگی به من آموخت که فقط یک قلب برای من می تپد و آن قلب خودم است .. !!

آموخته ام که با اشک میشود غمهارا شست .. !!

چو رخت خویش بر بستم از این خاک .... هـمـه گـفتـنـد بـا مـــا آشـنــا بـود

ولیکن کس ندانست ایـن مـســــــافر .... چه گفت و با که گفت و از کجا بود

امااين بار زير قولم زدم...

مي دوني الان به چي فکر مي کنم؟

به اينکه چطور تونستي منو تنها بذاري؟چطور تونستي اينقدرعوض شي؟؟

به اينکه بعد از تو چطور مي تونم تمام قلبم رو به يکي ديگه بدم؟

به اينکه مي گفتي ميدوني چقدر دوستت دارم،امانمي دونستي،شايدم  نخواستي باور کني،

به اينکه هنوز فکر ميکنم خوابم!!

مي دوني چقدر سخته که ديگه نتوني احساست رو به کسي بگي...ميدوني چقدر سخته که ديگه هيشکي رو نداشته باشي که لااقل وقت تنهاييش باهاش باشي و با تنهايي خودت قاطيش کني..که ديگه تنها نباشه.

ميگم تا بدوني، بدوني که خيلي بي رحمانه تنهام گذاشتي.

اينو باور کن: هيچ وقت اين کاريرو که با منواحساسم کردي با احساسات يکي ديگه نکن،دفعه ي بعد، از همون اول به فکر اين باش که ممکنه يه زماني همه ي  يکي بشي،اينو دير نفهم تا اون وقت بشکنيش.

 بدون که هيچ وقت فراموشت نمي کنم گر چه برات اهميت نداره.. اينو  بدون  كه هيچ وقت امكان نداره روز تولدت بياد ولي من به ياد تو نباشم..و خاطره تولدتو فراموش کنم..

يادته  اولين ديدارمون، من که يادم هست ولي تو رونمي دونم..

اصلا چرا بايد فراموش کنم..هر وقت از اونجا ميگذرم ، فقط تو را ميبينم  چشمام فقط  بدنبال تو ميگردن..

چرا....؟؟؟

من که هيچ وقت بهت نگفتم تا هميشه پيشم بمون، با اينکه......

اما من فقط مي خواستم که حالا  باهام باشي، فقط همينو ميگفتم..عين قبل..اما تو ديگه عين قبل نبودي، چرا؟؟؟

راستي يه سوا ل بي جواب واسم گذاشتي!!!

چرا براي خداحافظي پيشم نيومدي؟؟ چرا اينقدر بي رحمانه باهام خداحافظي کردي؟؟؟

چرا خودت زير حرفت زدي!!! تو که مي گفتي خداحافظي کردن خيلي مهمه... اما تو وقت خداحافظي بهم گفتي : زودحرفتو بزن ..من کار دارم!!!!!!!!

 بهم فقط گفتي : همه چيز زود فراموش ميشه.

ميدوني هميشه به اين فکر ميکنم که من ممکنه چقدر بهت بدي کرده باشم که حتي حوصله ي خداحافظي منو هم نداشتي.

اما من خواب نيستم، به قول خودت همه چيز بلاخره يه روز تموم ميشد،ميدونم که اون روز لعنتي هم بلاخره مارو پيدا کرد، تنها تقصير من بود که يادم رفته بود؛ زندگي چه شکليه.

من هيچ وقت نمي بخشمت به خاطر اين کارا وحرفات..به خاطر اين همه گريه اي که باعثش فقط تو بودي.

کاش لااقل اون وقت فقط براي چند دقيقه ميشدي همون آدم قبلي.. يه کم مهربون تر باهام خداحافظي مي کردي...

تو هموني بودي که ازم خواستي که هيچ وقت گريه نکنم، اما چرا اين آخريا خودت تنها علتش  بودي؟

کاش يکي بهم ميگفت...کاش يکي کمکم ميکرد...کاش بهم مي گفت من بايد چه کار کنم؟؟

من با خودم ،با دلم چه کار مي تونم بکنم...فقط يه خواهش دارم اگه ميخواين اون نفر باشين ازم نخواين همه چيزو فراموش کنم!! بهم نگين همه چيز با گذشت زمان فراموش ميشه...

آخه مگه ميشه همين جوري يه سال از عمرتو که بهترين سال زندگيت بوده فراموش کني؟؟

به خدا نمي شه.

من دلم واسه همه چيز تنگ ميشه..ولي از يه چيز خوشحالم اينکه تونتونستي  خاطره هامونو  ازم بگيري..اونا حالا ديگه مال من شدن ، هيچ وقت از دستشون نميدم..

حالا اونا با تنهاييم با من ،ميشيم سه تا دوست هميشگي.

من نميدونم...

آخه اين ديگه چه رسمشه!!! چرا اينقدر همه ميخوان فقط تو بي رحمي از هم جلو بزنن؟؟

چرا همه مهربوني کردن  رو حماقت مي دونن..چرا همه مي خوان نسبت به هم غرور داشته باشن؟چرا اگه جلوي يکي غرورتو بشکني تورو احمق مي دونه؟؟ چرا همه دروغو نسبت به راست ترجيح مي دن؟؟ چرا همه آدمو تو اوج تنهايي،تنهاي تنهات ميذارن؟؟ چرا همه يادشون رفته خدا همه ي کاراي آدمو به خودش بر مي گردونه..اصلا يادشون رفته خدايي هم هست...

ولي من يادم نرفته..خدا هميشه با من بوده ،هست و خواهد بود..اون هميشه ي هميشه باهام مهربون بوده و هميشه تو عين تنهايي با منه، منم هزار بار شکرش ميکنم که دارمشو خواست که هميشه احساسش کنم.

ميدونم ديگه بهم فکر نميکني و نگرانم نيستي اما اگه يه بار اين اتفاق افتاد ..بدون که منم تنها نيستمو خدارو دارم، عين همه ي آدماي ديگه.

هميشه برات آرزوي موفقيت ميكنم اميدوارم هر جا كه هستي و در كنار هر كسي كه هستي ، شاد و خوشبخت باشي

 
من خودم بودم و یک حس غریب که

 
به صد عشق و هوش می ارزید

وقتي خدا داشت بدرقم مي كرد بهم گفت جايي كه ميري مردمي داره كه مي شكننت ، نكنه غصه بخوري من همه جا باهاتم

 تو تنها نيستي

 تو كوله بارت عشق ميذارم كه بگذري ،

  قلب مي ذارم كه جا بدي،

 اشك مي ذارم كه همراهيت كنه

 و

 مرگ مي ذارم كه بدوني بر ميگردي پيشم....

چرا لبخندهایت انقدر بی رنگ است؟!

اما افسوس...

هیچ کس نبود همیشه من بودم و من و تنهایی پر از خاطره

اری با تو هستم با تویی که از کنارم گذشتی

 و حتی یک بار هم نپرسیدی چرا چشم هایت همیشه بارانی است؟!

از او خواستم روحم را رشد دهد .
فرمود : نه تو خودت بايد رشد کني .
من فقط شاخ و برگ اضافي ات را هرس مي کنم تا بارور شوي .

از او خواستم لااقل به من صبر عطا کند .
فرمود : صبر حاصل سختي و رنج است .
عطا کردني نيست ، آموختني است .

گفتم : مراخوشبخت کن .
فرمود : " نعمت " از من خوشبخت شدن ازتو .

از او خواستم مرا گرفتار درد وعذاب نکند .
فرمود : رنج از دلبستگي هاي دنيايي جدا و به من نزديک ترت مي کند .

از خدا خواستم کمکم کند همان قدر که او مرا دوست دارد ،
من هم ديگران را دوست بدارم .
فرمود: من به تو قدرتی دادم که بتوانی در هر زمان که بخواهی خودت را تغییر دهی.

  پس بیاید امسال در کنار سفره هفت سین علاوه برآرزوی سلامتی برای خود و همه،
به خود قول بدهیم که اشتباهات سال گذشته را تکرار نکنیم
و سالی پر برکت پیش رو داشته باشیم.

با آرزوی داغترین عشق ها برای همه ی شما عاشقان

این اولین وبلاگی هست که من طراحی کردم نمی دونم خوب شده یا نه